Tahdis-i nimet: Allah’ın kereminden lütfettiği nimeti anlatmak, nimetin nereden ve kimden geldiğini gizlemekten sakınmak, nimeti vereni ve göndereni her daim hatırlamak, o nimetin Cenâb-ı Rahman’dan geldiğini gizlemeyip ilân etmek, Cenâb-ı Rahim’in bir lütfu olan nimeti kendi eseri gibi görmekten ve göstermekten sakınmak gibi anlamlarda kullanılır.
Tahdis-i nimetin en önemli neticesi şükran-ı nimettir ki; Şükran-ı nimette; Nimeti verene o nimeti O’nun isteği ve rızası çerçevesinde değerlendirerek hamd etmeyi ifade eder.
Tahdis-i nimet bir Kur’ân-ı Kerim’de açıkça emredilen ve ikinci, üçüncü kişilere taalluk ettiği için salihat kapsamında değerlendirilen kuvvetli bir farzdır.
Cenâb-ı Hak, Peygamber Efendimiz’e (sav) ve O’nun şahsında bütün inananlara şöyle emretmiştir:
“Bununla beraber Rabbinin nimetini tahdis et! (söyle).” (Duha, 93/11)
Hazret-i Hüseyin (ra) bu âyetin tefsiri bağlamında şu izahı yapmıştır:
“Bir hayır işlediğin zaman, başkalarının bunu örnek almasını istersen, bunu insanlara söyle. Tâ ki hayırda yarışsınlar. Fakat riyakârlıktan kaçın.”
Aslında vakar-gurur, tevazu-zillet yakınlığı gibi; tahdis-i nimet şekil itibariyle riyakârlığa ve gurura yatkın bir konumdadır.
Fakat nimeti vereni anmak ve konu sadece o bağlamda ele alarak aktarıldığında; şükran-ı nimette gurur ve riya tehlikesi yoktur.
Tahdis-i nimet’i kısaca izah ettikten sonra işin “yazma” boyutuna gelebiliriz.
İnsan bir “bal arısı” gibi olmalıdır.
“Bal arısı” insan; Kur’an-ı anlamak için okuduğu her kitaptan, hızır değeri yükleyerek muhatap olduğu her insandan ve Allah’ın kendisini tanıtmak için her gün yenilediği tabiat sayfa ve sahnelerinden nektarını/özünü/usaresini toplamalıdır. (%49)
“Bal arısı” insan; topladığı usare/öz/nektarları işlemek için kendi kovanında çekilmeli, iç dünyasına yoğunlaşmalı (%51), o dünyada 6 T rehberliğinde; tezekkür, tefekkür, taakkul, tedebbür, tevekkül ve teşekkürle “kendi özgün bal” ını yapmalıdır.
İşte o balı Allah’ın ve insanların dikkatine sunmak için “bal arısı” insanın bir kalem ve kâğıda dolayısıyla yazmaya ihtiyacı vardır.
O özgün, eşi benzeri olmayan balı üreten “bal arısı” insan ürünü yazıya ya da müzik eseri veya resim tablosuna v.b. dökmezse en büyük küfran-ı nimeti etmiş, tahdis-i nimet farzını yerine getirmemiş olur.
“Hani Rabbiniz şöyle duyurmuştu: “Andolsun, eğer şükrederseniz elbette size nimetimi artırırım. Eğer nankörlük ederseniz, hiç şüphesiz azabım çok şiddetlidir.” İbrahim, 14/7.
Tahdis-i nimet’in birinci şartı olan yazmanın formülünde âcizane “bilgi süzgeci” ismini verdiğim ve sağlıklı ve doğru bir iletişim için önerdiği formülüm de şudur:
3 okunacak (kitap/insan/tabiat)
2 dinlenecek (insan ve tabiat)
1 yazılacak,
Bazen konuşulacak
Ara sıra (en son-8. Adım) sosyal medyadan paylaşılacaktır.
İnananlar olarak “yazmak/yazamamak” en büyü engelimiz diye düşünüyorum.
Nice değerli fikir ve düşünceler, tespitler insanlarla beraber dünyadan göçüp gidiyorlar.
Oysa “oku” diyen Allah, aynı bağlamda“yaz” emri de veriyor;
“Oku! Kalemle öğreten, insana bilmediğini bildiren Rabbin, en büyük kerem sahibidir.” Alak, 96/3-5.
İlmi kalemle kayıt altına alın diyor.
Kaleme yemin ediyor ve dikkat çekiyor:
“Nûn. Kaleme ve satır satır yazdıklarına andolsun ki” (Kalem, 68/1.
Haydi!
Elimize kalemi alalım ya da klavyenin başına geçelim!
Tahdis-i nimet, şükran-ı nimet için yazalım.
Bizden geriye kıyamete kadar bizim için çalışacak, susmayacak bir “sadaka-i cariye” bırakalım.
Olur mu?
(insaniyet.net te yayınlanan yazımdır.)
Acknowledging and Writing Blessings
Tahdis-i nimet (recounting blessings): This term is used to describe the blessings bestowed by God’s generosity, avoiding concealing the source and origin of the blessing, always remembering the giver and sender of the blessing, declaring that the blessing comes from the Most Merciful God, and refraining from presenting or portraying a blessing, which is a favor from the Most Compassionate God, as one’s own creation.
The most important result of tahdis-i nimet is shukran-i nimet (gratitude), which means praising the giver of the blessing by considering it within the framework of His will and pleasure. Tahdis-i nimet is a strong obligation explicitly commanded in the Holy Quran and considered within the scope of righteous deeds because it pertains to others.
“And recount the blessings of your Lord!” (Duha, 93/11)
Hazrat Husayn (ra) explained this verse as follows:
“When you do a good deed, if you want others to take it as an example, tell people about it, so that they may compete in doing good. But avoid hypocrisy.”
In fact, just as dignity and pride, humility and abasement are close, recounting the blessings is, in terms of form, prone to hypocrisy and pride.
However, when the giver of the blessing is mentioned and the matter is conveyed only in that context, there is no danger of pride and hypocrisy in expressing gratitude for the blessings.
After briefly explaining recounting the blessings, we can move on to the “writing” aspect of the matter. A person should be like a “honeybee.”
A human being should be like a “honeybee.” A “honeybee” should gather nectar from every book they read to understand the Quran, from every person they interact with, attributing the value of a saint to them, and from the pages and scenes of nature that God renews daily to reveal Himself. (49%)
A “honeybee” should withdraw to their own hive to process the nectar they have gathered, focus on their inner world (51%), and in that world, guided by the 6 Ts: contemplation, reflection, understanding, deliberation, reliance on God, and gratitude, create their own unique honey. To present this honey to the attention of God and humanity, a “honeybee” needs a pen and paper, and therefore, the ability to write.
If the “honeybee,” which produces that unique, unparalleled honey, does not translate it into written form, a musical work, a painting, etc., it has committed the greatest act of ingratitude and has failed to fulfill the obligation of acknowledging God’s blessings. “And your Lord declared: ‘If you are grateful, I will surely increase [my blessings] upon you; but if you are ungrateful, My punishment will surely be severe.'” (Ibrahim, 14:7)
The formula for writing, which is the first condition of acknowledging God’s blessings, is as follows, which I humbly call the “information filter” and which I suggest for healthy and accurate communication:
3 things to read (books/people/nature)
2 things to listen to (people and nature)
1 thing to write,
Sometimes things to talk about
Occasionally (last – Step 8) things to share on social media.
I think that, as believers, our biggest obstacle is “writing/not being able to write.”
So many valuable ideas, thoughts, and observations pass away from this world along with people.
Yet, Allah, who says “read,” also gives the command “write” in the same context; “Read! Your Lord, who teaches by the pen, teaches man what he did not know, is the most generous.” Alak, 96/3-5.
He says to record knowledge with the pen.
He swears by the pen and draws attention to it:
“Nun. By the pen and what it writes” (Al-Qalam, 68/1).
Come on!
Let’s take up the pen or sit at the keyboard!
Let’s write to acknowledge and express gratitude for the blessings.
Let’s leave behind a “continuous charity” that will work for us until the Day of Judgment and will not be silent.
Is that possible?
(This is my article published on insaniyet.net.)