Küçüklüğümde Trt de bir yarışma vardı.
Ortada bir su havuzu, havuzun içerisinde taş şekli verilmiş, üzerinde fazla durduğunuzda suya batan ya da bastığınızda şekli değişerek dengenizi bozan taş şeklinde boyanmış lastik dubalar vardı.
Yarışmacı o dubalara hızlı ve dengeli basarak suyun karşısına geçmeye çalışırdı.
Karşıya geçemediğinde ise suya düşer, ıslanır ve yarışmayı kaybederdi.
Yarışmada üç şey önemliydi.
Konsantrasyon, strateji ve seri hareket etmek.
Hedefiniz olan karşı kıyıya konsantre olacaksınız, dubalara uygun şekilde basacaksınız ve üzerinde asla uzun süre kalmayacaksınız.
Yoksa suya düşersiniz.
Ben insanın elestü bezminden ahirete geçerken uğradığı imtihan salonu dünyayı bu yarışmaya benzetirim.
İmtihan olunduğumuz her şey o su üzerinde duran lastik dubalara benziyor.
Hedefiniz ve konsantrasyonunuz yani; asıl hedefiniz cennete ulaşmak değilse;
O dubalara uygun şekilde basmayı bilmiyorsanız;
Ve o dubaların üzerinden seri geçmek yerine oyalanıyorsanız;
Sırattan geçemiyor, o yarışmada suya bu yolculukta ateşe, cehenneme düşüyorsunuz.
Kur’an-ı Kerim ve Sahih hadislerde dünyanın bu mahiyetine işaret eden binlerce hatırlatma ve ikaz var.
Dünya hayatı başka açıdan bakıldığında ise bisiklet sürmek gibidir.
Bisiklet sürmede de iki temel ilke vardır:
- Tekere (dünyaya) değil ileriye, hedefe (ahirete/cennete) bakacaksınız.
- Pedal çevirmeyi asla bırakmayacaksınız, durmayacaksınız.
Her gün etrafımızdan birilerine “kalemi bırak, senin süren doldu” denilen bir hayat içerisinde imtihan olunduğumuz geçici, kararsız, istikrarsız, su içerinde dalgalanan dubalara bel bağlamak, onlara fazlaca değer vermek, üzerinde oyalanmak bizi sırattan düşürür.
Akıllı insan; dünyanın şaşasının gözlerini kamaştırmasına müsaade etmez, dozunda ve kararında istifade ederek yoluna devam eder.
Her muhatap olduğu nimetin cennetin basit bir numunesi olduğunu hamd ve şükürle ondan dozunda, kararında istifade ettiğinde baki olarak yerleştirileceği cennette onların en mükemmelinin verileceği şuuruyla hareket eder.
Keep walking, don’t stop! If you stop, you will fall off the bridge of Sirat.
When I was a child, there was a competition on TRT (Turkish National Television).
In the middle of the pool, there were rubber buoys painted to resemble stones. If you stood on them for too long, they would sink, or their shape would change, upsetting your balance.
The competitor would try to cross to the other side of the water by stepping on these buoys quickly and steadily.
If they couldn’t cross, they would fall into the water, get wet, and lose the competition.
Three things were important in the competition:
Concentration, strategy, and quick movements.
You had to concentrate on your target, the opposite shore, step on the buoys appropriately, and never stay on them for too long.
Otherwise, you will fall into the water.
I liken the world, the examination hall that a person goes through when passing from the pre-eternal covenant to the hereafter, to this race.
Everything we are tested with resembles those rubber buoys floating on the water.
If your goal and concentration, that is, your real goal, is not to reach paradise;
If you don’t know how to step on those buoys properly;
And if you are dawdling instead of quickly passing over those buoys;
You cannot pass the bridge of Sirat, you fall into the water in that race, into the fire, into hell on this journey.
There are thousands of reminders and warnings in the Holy Quran and authentic hadiths pointing to this nature of the world.
From another perspective, worldly life is like riding a bicycle.
There are two basic principles in riding a bicycle:
1. You will look ahead, towards the goal (the hereafter/paradise), not at the wheel (the world).
2. You will never stop pedaling, you will never stop.
In a life where we are tested every day by being told “put down the pen, your time is up,” relying on temporary, uncertain, unstable buoys floating in the water, giving them too much value, and lingering on them will cause us to fall from the bridge of Sirat.
A wise person does not allow the splendor of the world to blind their eyes, but rather uses it in moderation and with balance, continuing on their path.
They act with the awareness that every blessing they encounter is a simple sample of paradise, and that by using it in moderation and with gratitude, they will be granted the most perfect of those blessings in paradise, where they will be eternally placed.